Najnowsze recenzje książek

Niech was nie zmyli szaro-biała psia mordka Kevina na okładce. Prawdziwym słodkim szczeniaczkiem jest tutaj Silas, mężczyzna po prawej stronie. To ekstrawertyczny, niepoprawny optymista, który w Maggie (trochę zrzędliwej i nieufnej głównej bohaterce) zakochał się od pierwszego wejrzenia. Swoim zaangażowaniem (któremu co prawda bardzo blisko do nachalności) i udanym flirtem pomału zmiękcza serce królowej lodu. Naprawdę wolę takich bohaterów romantycznych od bogatych gburów, za którymi niewiadomo...

Podobało mi się, że autorka nie kreuje się na wszechwiedzącą zaklinaczkę psów. Książkę stanowią w głównej mierze jej swobodne opowieści o życiu z adoptowanymi czworonogami oraz przytaczanie różnorodnych badań nad psami czy podawanie danych statystycznych. Z jednej strony jest to o tyle ciekawe, bo pozwala nam na chwilę „wejść w skórę psa”, zrozumieć wiele procesów z jego perspektywy. Z drugiej strony osoby, które mają jakieś problemy ze zwierzakiem (a takie zazwyczaj sięgają po tego typu pozycje...

„Illuminae” to powieść-eksperyment. Przepiękny przykład jak można bawić się formą, jak dostosować graficznie tekst do przedstawianych treści. Czemu mamy eksplozję opisywać w „nudny” zwykły sposób, skoro litery mogą rozsypać nam się na kartce? Po co prowadzić czytelnika za rączkę opisując wydarzenia od a do zet, jeśli można go zmusić do samodzielnego główkowania pokazując enigmatyczne raporty i zapisy rozmów? Pod względem wykonania „Illuminae” jest perełką, o której ciężko zapomnieć. Miałam oba...

Trudno, muszę w końcu zdecydować się na jakąś ocenę. Długo przeglądałam tę książkę, myślałam o niej, rozważałam za i przeciw. Pomimo ogromu włożonej pracy (100 stron bibliografii i przypisów!) i tematu, który bardzo lubię (tak niesamowicie złożone Śródziemie, które wydaje się pełnoprawną, inną rzeczywistością), nie podoba mi się to, co dostałam od Nicka Grooma. Tolkienowi stworzenie ostatecznej wersji „Władcy Pierścieni” zajęło wiele lat. Pisał, dochodził do pewnego momentu, coś mu nie pasowało...

„Star Bringer” Tracy Wolff, Nina Croft new adult 🚀 science fiction 🚀 romance Może najpierw o tym, co mnie drażniło, żeby zakończyć pozytywnie. Dobra wiązanka rzucona w odpowiednim momencie nie jest zła, ale w „Star Bringerze” zagrano tą nutą trochę nieumiejętnie. Szczególnie rozdziały Iana są wypełnione często niepotrzebnymi bluzgami, żeby tylko podkreślić jego buntowniczość. Sprawia to wrażenie pójścia na łatwiznę w budowaniu jego charakteru. Druga sprawa, przy której kręciłam oczami, to powt...

Z całej książki najbardziej trafił do mnie sam tytułowy motyw - potrzeba skupienia się na tej jednej chwili, magiczna wręcz zasada, aby coś zrobić "zanim wystygnie kawa". Picie kawy zadziałało jak taki międzynarodowy łącznik, wielu z nas wykonuje tę czynność codziennie i często machinalnie. Innymi razami ten napój faktycznie jest wyznacznikiem czasowym ("już idziemy, tylko jeszcze napijemy się kawy"). W książce coś tak znajomego i prostego stało się mechanizmem motywującym i umożliwiającym wewnę...

Ta pięknie wydana pozycja jest książką o książkach. O wyobraźni, przyjaźni, przygodzie, walce ze złem. Jej fabuła jest spełnieniem marzeń czytelnika, bo ileż razy słyszeliśmy pytanie "do którego z magicznych światów chcielibyście się przenieść?" - Wielka Biblioteka Jutra umożliwia właśnie takie międzywymiarowe podróże. Nie znam muzycznego festiwalu Tomorrowland, a muzyka elektroniczna to zdecydowanie nie moja bajka, więc nie jestem w stanie powiedzieć, w jaki sposób powieść odnosi się do tego w...

"Cierniowa ścieżka" to z jednej strony opowieść o niesprawiedliwie potraktowanych guwernantkach, okrutnych zarządcach, znającej sekrety swoich panów służbie, ale z drugiej strony... to książka wypełniona wiedźmami, magią krwi, wilkołakami, ludowym bajaniem. Jak udało się to zrobić? Nie wiem, ale udało się fenomenalnie. Jestem zakochana w tym pomyśle, misternie splecionej intrydze, w niesamowitych bohaterach z ich wszystkimi słabościami i mocnymi stronami. Nie ma tutaj słabych punktów, głupotek,...

Świat "Snowglobe" jest cały skuty lodem, a zamieszkujący go ludzie mają tylko jedną rozrywkę - oglądanie telewizji, a dokładniej obserwowanie grupy aktorów żyjących w tytułowej Śnieżnej Kuli. Pozornie jest to miejsce idealne, w którym każdy chciałby się znaleźć, ale jak to z utopiami bywa, pod skórą czają się tajemnice i zgnilizna. Powieść jest całkiem fajną młodzieżówką/young adult z oryginalnym pomysłem. Porusza m.in. takie tematy jak prywatność i popularność, kradzież tożsamości, manipulacja...

Bardzo miłe zaskoczenie! Postanowiłam wystawić jeszcze wyższą ocenę, niż zamierzałam, bo nawet po kilku dniach przetwarzam fabułę tej książki i doceniam jej metaforyczne znaczenie. Pięknie się wszystko połączyło na końcu, bomba wybuchła, mleko rozlało, trup wypadł z szafy, a wszystkie sekrety wyturlały się spod dywanu. Główna bohaterka została napisana bardzo umiejętnie, aż wracały do mnie wspomnienia, kiedy sama byłam nastolatką - ten dramatyzm, bunt, rozchwianie, usilne próby zachowywania się...

Bawiłam się przednio, taki humor do mnie trafił. Nie wiem, czy tylko ta ścieżka, którą wybrałam, była taka zabawna, czy wszystkie takie są, ale kilka razy śmiałam się w głos. Najpierw planowałam uwieść sir Benedicta, ale okazał się za dużym bucem jak dla mnie, więc skończyłam jako guwernantka rozwiązująca tajemnicę nawiedzonej posiadłości pewnego jeszcze bardziej tajemniczego lorda. Jak tylko skończyłam czytać, poleciałam do męża opowiedzieć mu wszystko, co się działo w książce (tak, żałował, że...

Powiedzieć, że ta książka ma mocne momenty, to nic nie powiedzieć. Co najmniej połowa treści mogłaby spokojnie stanąć po stronie ekstremy, aż w pewnym momencie zaczęłam oglądać mój egzemplarz z każdej strony szukając ostrzeżeń (nie, nie ma ich niestety, a przynajmniej ja nie znalazłam). Największą zaletą powieści są żywe, wiarygodne dialogi oraz pełnokrwiste, dobrze zbudowane postacie. Musiałam sobie co jakiś czas przypominać, że to nie dzieje się naprawdę, to tylko fikcja. Autor potrafi utrzym...

Ponadczasowa, przerażająca, błyskotliwa, trudna, nieprzyjemna. Wykorzystująca nasze najskrytsze lęki. Niepotrzebnie tak długo odkładana. Parafrazując cytat, który najbardziej zapadł mi w pamięć - przeczytanie jej jest decyzją polityczną. "Kto rządzi przeszłością, w tego rękach jest przyszłość; kto rządzi teraźniejszością, w tego rękach jest przeszłość". "Najlepszymi książkami są te, które mówią nam, co już sami wiemy". "Celem władzy jest władza". "Czy nie rozumiesz, że nadrzędnym celem nowom...

"Kochanka lekarza" jest trzecim tomem serii, którą zaczyna "Żona lekarza", a pomiędzy była jeszcze "Wdowa po lekarzu" (tak, wszystko kręci się wokół jednego kobieciarza-nicponia). Osoby nieznające poprzednich książek autora mogą być spokojne, wszelkie istotne wydarzenia są w trójeczce przypomniane i wyjaśnione, więc wszystko można łatwo zrozumieć i ze sobą połączyć. Taka prostota jest charakterystyczna dla całej powieści, co nie do końca mi odpowiadało. Chyba jednak wolałabym historię, w które...

- Jak dobrze poczytać coś dobrego! - A co ty tam teraz masz? - Yyy... taką... skomplikowaną fantastykę. - Ok. - Jest wątek tragiczno-dramatyczno-romantyczny, magia, zabijanie i koniec świata. - Mhm, brzmi skomplikowanie. - Tacy jakby bogowie. - Już. Dziękuję. Poprzednie tomy czytałam dawno temu, sporo wydarzeń już mi się zatarło w pamięci, przez co na pewno nie wszystko dobrze zrozumiałam z "Niczyjej...", ale ani trochę nie przeszkadzało mi to w dobrej zabawie. Odkąd spojrzałam na pierwszą stro...