Katabaza, czyli zejście do własnej duszy

„Katabaza” na pewno nie zrobiła na mnie takiego wrażenia jak „Yellowface”, które, pomimo minionych miesięcy od lektury, wciąż czasem sobie odtwarzam w głowie. Ta powieść jest tak specyficzna, iż myślę, że naprawdę spodoba się tym czytelnikom, którzy osobiście doświadczyli opisywanych problemów. Ja podczas lektury czułam się jakbym wyruszyła na off-road. Od tego wątku totalnie się odbiłam, ale tamten już brzmiał wiarygodnie, to było ciekawe, ale tamto mnie nudziło itd.

Bardzo spodobał mi się fragment, w którym Kuang zrzuca fantastyczną osłonę i dowiadujemy się, kim w rzeczywistości był ten wielki zaginiony profesor. Historia w tym miejscu robi się mocno psychologiczna, dochodzimy do sedna sprawy. To był dla mnie ważny przełomowy moment.

Całokształt zapamiętam raczej jako trochę nudnawą, przekombinowaną wędrówkę bohaterów w głąb swojego osobistego piekła-traumy. Środowisko akademickie można zastąpić innym, pod warunkiem, że też ustawimy tę samą pułapkę uzależnień od ambicji, manipulacji, władzy. Niemniej polecam fanom fantastyki z drugim dnem i samej autorki. Na pewno sprawdzę jeszcze jej pozostałe książki.