Władający słowami tak jak mieczem.

Po parunastu latach wracam do sagi o wiedźminie. Dokładniej do sześciu opowiadań, przeplatanych jeszcze krótszymi utworami nazwanymi "Głosem rozsądku". Razem składają się na "Ostatnie życzenie".

Po drugiej lekturze dostrzegłem kunszt pióra Andrzeja Sapkowskiego. Łatwość z jaką posługuje się słowami, których wciąż nie znam choć przeczytałem ponad tysiąc książek, przypomina tę z jaką Geralt włada mieczem. Występuje tu wiele wartych przypomnienia archaizmów. Utwory posiadają głębsze przesłanie, często wytykają nam wady i przywary a nawet luźno odnoszą się do polskiej historii.

Autor roztacza atmosferę zagrożenia wokół Geralta z Rivii oraz umiejętnie stopniuje napięcie.
Lekkie pióro, przy pomocy niewielu słów, dość dokładnie maluje sceny pojedynków z bestiami (a może raczej ludźmi w ich skórze).

Zbiór atrakcyjny jest także dlatego że każde z opowiadań połączono postaciami, tematyką (walka ze słowiańskimi potworami),magią i jej zasadami. Akcja sagi toczy się w nieokreślonej przeszłości, może być to późne średniowiecze, w wymyślonych przez twórcę krainach.

Zdecydowanie polecam, pozycja warta jest uznania jakim się cieszy. Stawiam 9/10.