Komentarze do książki Król Smutek

„Król Smutek” to dla mnie przede wszystkim opowieść o konsekwencjach wyborów, o przyjaźni wystawionej na ciężką próbę, o miłości, która nie zawsze potrafi ocalić, i o poczuciu winy, przed którym nie sposób uciec. To również historia o tym, jak łatwo przekonać samego siebie, że cel usprawiedliwia środki, a później próbować żyć z tym, co się zrobiło. Joe Hill nie przedstawia świata, w którym dobro zawsze zostaje nagrodzone, a zło ponosi zasłużoną karę. Zamiast tego pokazuje ludzi zmuszonych do funkcjonowania w rzeczywistości, w której czasem nie ma dobrego wyjścia, są jedynie decyzje, których konsekwencje trzeba ponieść. Właśnie dlatego tak mocno wybrzmiewa dla mnie myśl, że nie można walczyć ze złem, popełniając kolejne zło, i że warto najpierw przyjrzeć się własnym grzechom, zanim zacznie się rozliczać innych. To nie jest łatwa lekcja, zwłaszcza gdy strach i desperacja podpowiadają, że każda metoda jest dozwolona, jeśli tylko pozwala ocalić kogoś bliskiego.

Nie jest to powieść idealna i nie od pierwszych stron udało mi się w pełni wejść w jej świat, ale ostatecznie dostałam historię, która wynagrodziła mi początkowe trudności. Znalazłam w niej grozę, fantastykę, czarny humor, rozbudowane portrety psychologiczne, trudne relacje i wiele myśli, nad którymi warto się zatrzymać. Niektóre sceny potrafią zaskoczyć brutalnością, inne rozbawić w najmniej spodziewanym momencie, a jeszcze inne skłonić do refleksji nad tym, jak sami zachowalibyśmy się w sytuacji, w której każda decyzja wiązałaby się z cierpieniem. I chyba właśnie to uważam za jedną z największych zalet tej książki. Nie chodzi wyłącznie o smoka, tajemniczy pakt czy walkę o przetrwanie. Chodzi o ludzi, którzy próbują ocalić to, co dla nich najważniejsze, nawet jeśli po drodze sami zaczynają się zmieniać w kogoś, kim nigdy nie chcieli zostać.

Jeśli lubicie rozbudowane powieści, w których groza łączy się z fantastyką, a nadnaturalne zagrożenie staje się pretekstem do opowiedzenia o ludzkich słabościach, „Król Smutek” może okazać się bardzo dobrym wyborem. Warto dać tej historii czas, nie zniechęcać się jej objętością i pozwolić, by stopniowo odsłaniała przed nami kolejne warstwy. Ja ostatecznie dałam się jej porwać i nie żałuję ani jednej z tych 864 stron. „Strażak” i „NOS4A2” nadal pozostają na mojej liście polecanych powieści Joe Hilla, ale od teraz towarzyszy im również „Król Smutek”. A jeśli po lekturze zostaje z nami pytanie, ile jesteśmy w stanie poświęcić dla tych, których kochamy, i czy każda cena jest warta zapłacenia, to znaczy, że ta historia ma do zaoferowania znacznie więcej niż tylko dreszcz grozy.

pełna recenzja: https://www.instagram.com/p/DfUJhnAjeL5/