Najnowsze recenzje książek

Co wpływa na to kim się stajemy? Jakie cechy dziedziczymy, a co nabywamy w przyszłości? Często zadaję sobie te pytania patrząc na moje dzieci. Zauważam u nich cechy, jakich nie posiadam ja ani mój mąż Czy odziedziczyli je po dalszych pokoleniach? Czy też te trudne do wykorzenienia nawyki nabyli w drodze własnej ewolucji? Podobne myśli krążyły mi po głowie, gdy czytałam „Dom nad jeziorem smutku” Marilynne Robinson. Nad rodziną Ruth i Lucille ciąży fatum. Unosi się ono jak mgła nad pobliskim jezi...

O książkach Sarah Jio słyszałam i czytałam niejednokrotnie, zawsze były to pozytywne opinie zachęcające do czytania. Jednak do tej pory nie dane mi było poznać choćby jedną jej powieść... Aż do teraz. Spodziewałam się dobrej lektury, książka już z daleka pachniała "chwilą błogiego odprężenia", ale to co zastałam między jej okładkami sprawiło, że na długo pozostanie w mojej pamięci. Emily Wilson mieszka w Nowym Jorku, jest mężatką (choć już niedługo) oraz autorkę bestsellerowej książki sprzed dz...

Pani Liliana Fabisińska to ceniona autorka kilkunastu książek dla nastolatek, dzieci oraz jednej powieści dla dorosłych. Miałam już okazję czytać kilka jej dzieł, m.in książeczkę dla małych dzieci „Wesołe wycieczki” oraz dwa tomy serii BezSennik. Czyli o czym dziewczyny rozmawiają nocą – książek dla nieco starszych dziewczynek („Burza z piorunami”, „Kłopotliwe ognisko”). Niedawno do biblioteczki mojej córki trafił pierwszy tom nowej serii Klinika pod Boliłapką autorstwa pani Liliany pt „Maksio m...

"Szczęście jest takie płaskie..." Jak osiągnąć życiowy sukces? Każdy z nas chciałby poznać odpowiedź na to pytanie. Niektórzy powiedzą nawet, że znają takową receptę. Receptę, która zawiera niezmienne od lat wyznaczniki szczęścia i zadowolenia z życia. Takową receptę posiada również Manula Kalicka, która we wznowionym wydaniu swojej książki, przemyca w iście satyrycznym stylu składniki przepisu na spełnienie życiowe. Zapraszam w świat, który pomimo swojego prześmiewczego wydźwięku, poraża real...

Po tą książkę (powstałą w 1890r.) sięgnęłam, nie wiedząc praktycznie nic ani o niej samej, ani o jej autorze. Nazwisko Oscara Wilde'a oczywiście kojarzyłam, a jakże, ale niewiele ponad to. Jak więc wypadło moje pierwsze spotkanie z dziełem tego ekscentrycznego twórcy? Dorian Gray. Młody i piękny. A także podatny na wpływy, gdyż wystarczyła jedna rozmowa z lordem Henrym Wottonem, by zasiać w nim ziarno zwątpienia w przyszłość, która w ostatecznym rozrachunku i jemu odbierze oszałamiającą powierz...

"- Tu nie chodzi o równouprawnienie kobiet. To kwestia osobista. Chcę żebyś wspierał mnie w moim wyborze kariery zawodowej. - Ty nie masz żadnej kariery- zaprotestował Joe- Ty masz misję samobójczą. Większość kobiet stara się unikać zabójców i gwałcicieli. A ja mam dziewczynę, która chodzi i stara się ich znaleźć. A jakby mordercy i gwałciciele nie wystarczali, to teraz jeszcze wkurwiłaś cały gang."* Jeśli myślałaś, że wyczerpałaś limit pecha na ten rok, to grubo się mylisz. W twoim wykonaniu z...

Zawsze kiedy sięgam po tego typu książki dociera do mnie, jak mało wiem o tym świecie. Nie inaczej było tym razem. Timor Wschodni, państwo na wyspie Timor, leżącej na północ od Australii. Jedno z najbiedniejszych państw na świecie. Lata okupacji sprawiły, że w Timorze ciężko się żyje do dziś, mimo, iż od kilkunastu lat jest niepodległy. Rząd ciągle skłania się ku byłym okupantom, ONZ i organizacje humanitarne nie bardzo sobie radzą z niesieniem pomocy. I w to właśnie miejsce trafia Mateusz Jani...

„Serce kamienia” to całkiem nieźle napisana powieść fantastyczna, który przyciągnął mnie swą barwną okładką. Bardzo udany debiut literacki Moniki Sokół. Głównymi postaciami opowieści są Magran i Segomaras. Spotykają się na trakcie. Magran zabiera na swój wóz poturbowanego mężczyznę. Kobieta jest niezwykłą i tajemniczą postacią, udaje handlarkę, jednak przemierza kraj wykonując rozkazy swego Pana. Segomaras jest galijskim pieśniarzem i grajkiem, kochliwy z natury, łatwo pakuje się w kłopoty. Ak...

Kiedy sięgałam po "Słomianą wdowę, czyli kobietę do zadań specjalnych" Iwony Czarkowskiej, miałam wrażenie, że nazwisko autorki nie jest mi obce. Dzwony gdzieś biły, jednak za nic nie mogłam zlokalizować ich źródła. Dopiero w trakcie lektury powieści, niczym w bajce o pomysłowym Dobromilu, nad mą głową zapaliła się żaróweczka uświadamiając mi, gdzie już prędzej obiło mi się o uszy nazwisko "Czarkowska". Blisko dwa lata temu czytałam pewną powieść skierowaną do młodzieży, w której główny bohater...

Poznajcie Hankę, czterdziestoletnią żonę i matkę dwójki dzieci, która nagle postanawia rzucić to wszystko i wdać się w romans ze spotkanym po latach szkolnym kolegą. Swoją opowieścią wraca też do wczesnego dzieciństwa i po kolei przeprowadza przez wszystkie etapy swojego życia. Czytelnik jest tutaj osobą, której Hanka zwierza się, opowiadając swoją historię, dzieli się swoimi wspomnieniami i odczuciami, dlatego z bardzo bliska możemy przyjrzeć się emocjom, jakie nią miotają. Czasami budzą współc...

„To straszne uczucie, gdy męczą cię myśli, które odmawiają ułożenia się w zdania.” To jest wprost idealny cytat do podsumowania tej książki. Zarówno w trakcie, jak i po zakończeniu lektury właśnie to uczucie mi towarzyszy. Nie mam bladego pojęcia jak ułożyć w zdania te milion myśli i odczuć. Będzie to trudne, ale się postaram. Poznajcie Imp. Imp jest schizofreniczką. Opowie Wam swoją historię o duchach, tonącej dziewczynie i Evie, która spotkała nocą na poboczu drogi. Opowie też o Czerwonym Ka...

Krótkie opowiadania są moim ulubionym gatunkiem, kiedy jestem w trakcie długiej i cięższej lektury. Lubię sobie zrobić wtedy jednodniową przerwę i pomiędzy kolejnymi trudnymi rozdziałami, szybko "przełknąć" coś innego. Ostatnio miałam taką okazję dzięki lekturze "Zagubionej". To naprawdę treściwa książeczka o objętości zaledwie 80 stron, która mimo, że okazała się być trudnym i wzruszającym dramatem, sprawiła mi wiele radości. Uświadomiłam sobie także, że już dawno nie miałam do czynienia z czys...

Przy okazji tej książki uświadomiłam sobie, jak mało polskich książek czytam. Od pewnego czasu można w naszym kraju dostrzec ogromne zmiany jeśli chodzi o literaturę. Pisarzy jest coraz więcej, sięgają po świeższe i niebanalne tematy, jest różnorodność gatunków i można do woli przebierać w tytułach. Niestety jak wszędzie, tak i wśród autorów powstała pewna moda, która moim zdaniem zaczyna powoli męczyć czytelników. To powielana do granic możliwości, ukazana już chyba pod każdym kątem fabuła o mł...

"Cztery pory roku Heleny Horn" to książka napisana w takim starym, klasycznym, ładnym stylu, jaki w literaturze zdarza się obecnie bardzo rzadko, najczęściej przy okazji tłumaczeń i nowych wydań starych dzieł. Tym bardziej mnie to ujęło, bo sama nie jestem zbyt nowoczesna:) Osobiście zaliczyłabym tę książkę do klasyki literatury ze względu na treść i język, ale i sama okładka trafnie odzwierciedla tę powieść. Helena Horn, kobieta dojrzała, ceniona artystka, postanawia odejść z teatru po śmi...

Zazwyczaj wybierając książkę, staram się nie sugerować tak bardzo opiniami innych czytelników, ponieważ z założenia wiem, że moja ocena często różni się od ich ocen, dlatego wolę sama wyrobić sobie zdanie. Jednak jeżeli widzę, że jakaś pozycja podbija serca ludzi i ma bardzo wiele pozytywnych recenzji, jestem jej ciekawa i staram się ją jak najszybciej przeczytać, aby skonfrontować moją opinię z innymi. Jak się okazało "Dom nad jeziorem smutku", to pozycja, która zachwyciła mnie bardzo, dlatego...