Najnowsze recenzje książek

"Wampira z M-3" czytało mi się przyjemnie i lekko, a przezabawne przygody pozwalały oderwać się od szarej rzeczywistości, jednakże należy traktować je z przymrużeniem oka. Konstrukcja powieści jest bardzo luźna, to coś pomiędzy powieścią a opowiadaniami. Jej części można czytać w dowolnej kolejności, z wyjątkiem pierwszej od której należy zacząć. Język jest raczej prosty, mnóstwo w nim powtarzających się sformułowań, występują jednakże wyrazy specjalistyczne. Autor umiejętnie tłumaczy naturę w...

"Syn" Jo Nesbø, to trzymający w napięciu, pesymistyczny w przesłaniu, podejmujący trudne tematy, świetnie napisany thriller będący jednocześnie kryminałem. Jego oryginalna konstrukcja jest zaletą, ale otwarte zakończenie moim zdaniem wadą. Akcja toczy się szybko, dużo w niej zaskakujących suspensów. Mam wrażenie że mamy zbyt mało niewiadomych, od początku wiadomo kim jest złodziej życia, opisywano morderstwa. Następnie widzimy jak próbuje sobie z nimi radzić policja. Świetne pióro sprawia że po...

"Misja ambasadora" rozpoczyna trylogię zdrajcy, cykl będący kontynuacją trylogii czarnego maga. Mamy tu trzy równoległe i przeplatające się wątki dotyczące: misji Ambasadora Dannyla i jego pomocnika Lorkina, spraw Gildii Magów i Złodzieja Cery'ego. Po ulicach Imardinu grasuje tajemniczy zabójca Złodziei - dziki mag, zabija prawie całą rodzinę Cery'ego. Gildia ma swoje problemy, młodzi magowie i nowicjusze uzależniają się od nilu, niebezpiecznego narkotyku. Mistrz Dannyl, chcąc poznać nieznane ka...

"I nie spodziewaj się, że zostaniesz zbawiony przez jakąkolwiek jedną rzecz - osobę, maszynę czy bibliotekę. Zbawiaj się sam po trochu, a jeśli utoniesz, umrzyj wiedząc przynajmniej, że kierowałeś się ku brzegowi." "451 stopni Fahrenheita - to temperatura, w której papier zaczyna się tlić i płonie..." Zastanawialiście się co by było gdyby zakazano nam czytać książek, a samo posiadanie ich karane było śmiercią? Ten futurystyczny, czarny scenariusz w swym monumentalnym dziele przedstawił Ray Bra...

Tytułowy "Człowiek, który widział więcej" ma na imię Augustin, to osoba na wskroś nieszczęśliwa, bezdomny, osierocony, odtrącony przez społeczeństwo, wyśmiewany i poniżany, ciągle głodny. Posiada jednakże unikatowy dar, widzi zmarłych, tych którzy nie do końca odeszli. Nie wszystkie dusze mogą odejść, nie pozwalają im na to bliscy, nie mogący pogodzić się ze śmiercią, mający do nich żal. Augustin pracuje w brukowcu, bezduszny szef posyła go na ulicę by tam szukał materiałów, potrącony przez Hosi...

Mimo że fabuła powieści niespiesznie się toczy, tak jak życie nad Bugiem, czytało mi się ją z wielką przyjemnością. Dużo w niej prześmiesznych scen i postaci jak na przykład policjant Trembowiecki. Do tego senna, zapyziała wieś Mielnik n. Bugiem. Książkę napisano zaledwie 15 lat temu, a czułem jakbym cofnął się w czasie co najmniej dwa razy tyle. Policję przedstawiono jako nieudolną, funkcjonariuszy jako półgłówków, a metody pracy przypominały te z epoki PRL-u. Mam wrażenie że pisarka nie fantaz...

Za sprawą "Buddenbrooków" pierwszy raz zetknąłem się z twórczością Tomasza Manna. Twórczością wybitną ale i specyficzną. Ten niemiecki klasyk osadził akcję powieści w mieście Lubeka w XIX wieku na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Opisał w niej wzloty i upadki rodu Buddenbrooków. Dane nam jest ujrzeć barwne, prawie groteskowe, w nader ciekawych ujęciach, mnóstwo postaci, a każda z nich wyróżnia się niepowtarzalnym często nietuzinkowym charakterem, co w pełni potwierdza często osobliwy sposób wy...

Drugi tom "Kronik Rodu Kane", obfituje w niezwykłe, zdumiewające, niepowtarzalne przygody. Ich pierwszoplanowymi bohaterami a jednocześnie narratorami są Sadie i Carter, nastoletnie rodzeństwo. Wplątani są po uszy w mitologię egipską, ich rodzice byli wiele znaczącymi magami, którzy wypowiadając zaklęcia o ogromnej mocy stracili życie a ich dusze czyli ba wędrują po duat, krainie zmarłych. Nastolatkowie mają za zadanie obudzić Ra, najstarsze bóstwo egipskie, boga ładu i Słońca, muszą to zrobić...

Kryminał składa się z bardzo wielu niedociągnięć, masy niespójności, ogromnej ilości nielogicznych opisów. Autor serwuje nam ich tak wiele, że nie sposób uwierzyć w tę historię. Nie jest to nawet powieść, bardziej uporządkowany opis fabuły. Jedynym plusem są nieirytujące w przeciwieństwie do tych występujących w cyklu z Joanną Chyłką postacie. Powierzchownie opisane, o dziwo wydają się być autentyczne. Czytając książkę nudziłem się niezmiernie, co chwilę moje myśli zaczynały wędrować własnymi...

"Ciągle się czuję tak, jakbym usiłował stać się kimś innym. Jakbym próbował znaleźć nowe miejsce, nowe życie, nową osobowość. To pewnie część dojrzewania, ale też próba określenia siebie na nowo. Stając się kimś innym, mogę się uwolnić od wszystkiego. Kiedyś poważnie wierzyłem, że mogę uciec od samego siebie - jeżeli tylko bardzo się postaram. Ale zawsze trafiałem w ślepą uliczkę. Dokądkolwiek zmierzałem, zawsze pozostawałem taki sam. To, czego ci brakuje, nigdy się nie zmienia. Może się zmienić...

"Noc Kupały" to lekko napisana, przyjemna kontynuacja "Szeptuchy". Pani Katarzyna ze strony na stronę coraz bardziej się rozkręca, a powieść coraz bardziej wciąga. Akcja zanurzona jest w historii i wierzeniach pierwszych Polan, autorka umiejętnie buduje wokół nich magiczną otoczkę. Występują w nich dobrze opisane rusałki, południce, wiły, utopce, strzygi. Przedstawione są słowiańskie święta, obrzędy, osoby władające magiczną mocą, czyli mądre baby, żercy i widzący. Jest też uczennica szeptuchy...

"Królowa śniegu" to baśń o wielkiej miłości łączącej Kaja i Gerdę i płynącym z niej poświęceniu. A także o sile dobra, mimo wszechobecnego wydawałoby się zła. O tym jak zmienne są koleje losu i tym że miłość i wiara potrafi ratować z ciężkich opresji. Jest to bardzo mądra i nieco trudna dla małych dzieci baśń, ale jakże piękna, niesamowita, wzruszająca i poruszająca najwspanialsze uczucia. Żył pewien złośliwy, wstrętny czart, który chciał ludzkiego nieszczęścia. Zbudował więc krzywe zwierciad...

Znów przeniosłem się do krainy z baśni. Gdzie duński mistrz ogrzewał mnie słońcem, moczył wodą, suszył wiatrem. A z każdego słowa przelewał się czar niesamowity. Oderwałem się od rzeczywistości i odetchnąłem, kolejny raz baśniopisarz utulił mnie swym piórem jak tuli się dzieci. Pewien król miał jedenastu synów a każdy z nich był królewiczem i córkę Elizę. Żyło im się jak w niebie, a byli mądrzy i serca mieli dobre. Ale królowa umarła i król ożenił się ze złą, okrutną macochą. Macocha zamieniła...

"Calineczkę" przeczytałem już po raz trzeci. I po raz trzeci ją pokochałem. Ta przepiękna, przejmująca, wzruszająca baśń, jest jedną z najwspanialszych w ogromnym dorobku duńskiego mistrza. Andersen pisał wprawdzie dla dzieci, ale i dorośli odnajdą w jego baśniach coś dla siebie. W "Calineczce" kryje się ogromny ładunek emocjonalny, a wrażliwość twórcy jest mi bardzo bliska. Pewna kobieta bardzo chciała mieć dziecko, poszła więc do czarownicy a ta dała jej przedziwne ziarenko. Z ziarenka wyrósł...

Czytając "Sługę Bożego" wiedziałem że coś jest nie w porządku. Sam tytuł powinien wskazywać na osobę która służy w imieniu Boga a więc dobru. Niestety jesteśmy tylko ludźmi i widzimy w Bogu to co mamy w sobie, a więc także okrucieństwo, bezwzględność, małostkowość. Tytułowy inkwizytor o imieniu Mordimer, to sługa kościoła, który jako przedstawiciel swego zawodu powinien zwalczać herezję, w istocie jest o wiele gorzej. Przyjmuje zlecenie od bogatego mistrza gildii rzeźniczej, ma zniszczyć życie...