Po parunastu latach postanowiłem odświeżyć swoje wspomnienia o ciekawej w moim uznaniu noweli Bolesława Prusa, zatytułowanej "Katarynka". Wciąż pamiętam swoje wzruszenie pierwszą lekturą, a po dzisiejszej, w moich oczach niczego nie straciła.
Jej krótka akcja toczy się w XIX-wiecznej Warszawie, w okolicach ulicy Miodowej. Występuje w niej niewiele postaci, z czego istotne są tylko dwie. Poczciwy pan Tomasz, adwokat na emeryturze, pasjonat sztuk pięknych oraz ociemniała w wyniku choroby dziewczynka. Osoby te wydaje się dzielić wszystko, prócz tego że zajmują mieszkania w jednej z kamienic.
Znów przejęło mnie nader trafnie oddane, wnikliwe studium nad ociemnieniem czyli utratą wzroku. W którym po raz kolejny Bolesław Prus przypomniał o swojej wrażliwości.
Znakomite pióro mego ulubionego polskiego klasyka, zwięźle odmalowało mentalność tamtych czasów. W pełni uwierzyłem w realność opisanych scen. Jak zwykle przekonały mnie Prusowskie postacie, pełnokrwiste i po prostu zwyczajne. Dialogi to kolejny atut idealnie dopasowany do postaci, niczym XIX-wieczny surdut.
Pan Tomasz – z zawodu prawnik – mieszkał w pięknym domu, który potem zamienił w galerię sztuki ze względu na miłość do kobiet. Nie miał jednak do nich szczęścia. Próbował nawiązywać znajomości z różnymi panienkami, lecz po kilku nieudanych próbach zalotnych, postanowił przez całe życie zostać sam.
Prawnik kochał cały świat – przyrodę, różne zjawiska, muzykę... Była jednak rzecz, która wprawiała...
Ocena czytelników: 4.07 (głosów: 124)
Autor recenzji ocenił książkę na: 6.0