Na łasce bogów, a i oni w niełasce

Za sprawą „Przemian” po raz drugi spotykam się z twórczością żyjącego na przełomie er, rzymskiego poety Owidiusza. W opasłym dziele pięknie, lekko i z pasją spisał on w formie poematu mity greckie.

Poetyka „Przemian” jako że utwór powstał w starożytności, znacznie różni się od dzisiejszej. Spisano go nie zawoalowanym językiem, niemal wprost. Utwór nie wzniósł się na wyżyny intelektualne na jakich ośmielali się przebywać późniejsi poeci. Z drugiej strony ilość: bóstw, nimf, ich atrybutów, dziedzin nad którymi sprawowali pieczę, rzek, szczytów i wielu innych, przyprawia o totalny zawrót głowy.

Poemat zbudowany z wielu płynnie przechodzących jeden w drugi mitów łączy tematyka metamorfozy. Postacie przeistaczają się w zwierzęta, drzewa, gwiazdy. Często pojawiająca się miłość może prowadzić do tragedii, rzadziej do szczęścia.

Dane mi było przeżywać z bezpiecznego oddalenia nader ciekawe przygody bóstw. Wynikała z nich nauka moralna według której; wywyższanie się, wszelkie nieumiarkowanie, niewierność prowadziły do zguby.

Początkowe wersy o chaosie i wyłonieniu się z niego Ziemi odpychały mnie sprzecznymi z nauką stwierdzeniami, odpływałem myślami. Po kilku stronach nie wiedzieć czemu wciągałem się coraz bardziej.

Polecam, uważam że „Przemiany” są znacznie lepsze niż „Sztuka kochania” tegoż autora. Stawiam 8/10.