Taka poezja jakie czasy

Pamiętam swoje zaskoczenie, gdy kilka lat temu przeglądając ranking najpoczytniejszych tomików wierszy, na pierwszym miejscu zobaczyłem "Mleko i miód" Rupi Kaur, autorki o której wcześniej w ogóle nie słyszałem.

Uwielbiam poezję, uznaję ją za formę stojącą wyżej niż proza. Niestety Pani Kaur zaserwowała mi pretensjonalne wynurzenia, z czego wszystkie były sobie podobne. Traktują o cielesnej miłości, rozstaniach, przemocy oraz związanym z nimi cierpieniem. Mężczyźni ukazani są jako ci źli, natomiast wrażliwe kobiety ciągle z ich winy cierpią. Czułem się przytłoczony poczuciem winy jaki wlewała we mnie twórczyni. Pewne myśli zawarte w tych próbach, (nie wiem jak nazwać te krótkie "zbiory słów") są jednak ważne, mówią o prawach i o szacunku wobec kobiet.

Moim zdaniem błędem było włączenie pozycji do kategorii poezja. Autorka przekazuje myśli wprost, nie starając się ich zawoalować. Nader rzadko pojawiają się przenośnie, a strofy bardzo różnią długością.
Sam przekaz poniekąd szlachetny nie należy do odkrywczych.

Nie polecam, pozycja wymęczyła mnie niemiłosiernie, stawiam 5/10.