Obcy Albert Camus

Główny bohater Meursault jest specyficznym mężczyzną. Dowiadując się o śmierci mamy nie czuje żalu, smutku ani mam wrażenie innych emocji. Po Prostu jedzie na pogrzeb.

Mężczyzna niby pracuje, jednak wydaje się być obcy w tym świecie. Zaprzyjaźnia się z sąsiadem, który go w pewnym sensie wykorzystuje. Nowy sąsiad nieraz stawia go w krępującej bądź kłopotliwej sytuacji, a główny bohater jakby tego nie dostrzegał.

Ciężko mi cokolwiek napisać o tej książce. Jest to historia, którą przeczytałam bez żadnych emocji, bo zwyczajnie w świecie tych emocji zabrakło mi w głównej postaci. Mężczyzna czuł się obcy wśród ludzi, aczkolwiek to wcale mu nie przeszkadzało, to nie było dla niego przeszkodą. On lubił być sam, on lubił mieszkać sam. Jego towarzystwo mu zupełnie wystarczało.

Książka jest krótka, którą można by było przeczytać w jeden wieczór, jednak ja męczyłam ją kilka dni. Zupełnie mnie nie wciągnęła, nie pochłonęła, nie było w niej nic, co zachęciłoby do dalszego czytania.

Przerażające jest to, że po śmierci własnej matki, ludzie z jej otoczenia, z domu starców bardziej przeżywali jej śmierć, niż własne dziecko. Dla głównego bohatera był to zwyczajnie w świecie problem, że musi wziąć wolne w pracy, musi jechać na ten pogrzeb, on zrobił to z przymusu.

Ja rozumiem, że jest to klasyk, że ta książka ma jakieś głębsze przesłanie, jednak ja albo tej historii nie zrozumiałam, albo po prostu zupełnie do mnie nie trafiła.