Czyż nie lalką w rękach Twoich jestem o Pani.

Po dwudziestu latach wracam do pasjonującej i jednej z najważniejszych polskich powieści, "Lalki".
Ogromnych rozmiarów, gęsto zaludniona, mocno osadzona w realiach społecznych, politycznych i ekonomicznych końca XIX wieku, zdaje się być żywym obrazem zarówno Warszawy, Polski a nawet Europy. Bolesław Prus zawarł w niej mnóstwo ciekawych i odkrywczych przemyśleń na temat natury ludzkiej.
Na pierwszym planie widzimy Stanisława Wokulskiego, który ciężką pracą awansował ze skromnego pracownika sklepu do bogatego kupca, właściciela ogromnego składu galanterii. Od kiedy zakochał się w pogardzającej nim arystokratce Izabelli Łęckiej, przedkładał jej dobro nad wszystko co miał i czym był. Wiedząc że wybranka i jej ojciec są zadłużeni, robił co w jego mocy by ten stan zmienić. Co na to Izabella? Do czego doprowadzi ślepa miłość?

Wielowymiarowa powieść krytykuje arystokrację i dorobkiewiczów. Trudno powiedzieć jaki stosunek do Żydów ma autor, raz nazywając ich parchami innym razem współczując im z nasilającego się antysemityzmu.
Postacie wykreowane przez autora mogłyby swobodnie wyjść wprost na ówczesne ulice stolicy, gdyż tak wiarygodnie się przedstawiają. Zarówno to co mówią jak reagują na siebie, znakomicie dopełnia ich obraz.
Fabuła toczy się dosyć wolno, trochę przez powtórzenia a trochę przez ospałe prowadzenie pióra.

Gorąco polecam wspaniały przykład pozytywistycznej klasyki. Przepastnemu tomiszczu stawiam 9/10.