Smacznego mięska

Jagnię 🥩 Lucy Rose

Margot mieszka z mamą na skraju lasu, odkąd tylko pamięta. Po szkole spędza czas w zaciszu swojej chatki i czeka, aż kolejny nieznajomy zapuka do drzwi. Zbłąkani – jak nazywa ich mama – to ci, którzy zeszli ze szlaku i zabłądzili. Mama uwielbia zbłąkanych; częstuje ich winem i otacza troską. A potem zaspokaja nimi swój nienasycony głód, rozdzierając ich ciała na strzępy.

Moja ocena: 9/10

Krwiożercza i spaczona niewinność, przepiękna brzydota, natura na granicy szaleństwa i obsesji… „Jagnię” jest pełne sprzeczności, może zachwycić i obrzydzić jednocześnie, a na pewno zostanie w czytelniku na długo. Myślę, że Baudelaire pokochałby tę powieść.

Chociaż treść była wyjątkowo, że tak się wyrażę, niesmaczna, to nie mogłam oderwać swoich myśli od tej książki. Wypatrywałam godziny zakończenia pracy, żeby tylko już wrócić do domu i czytać. Nawet podczas bardziej monotonnych rozdziałów, nie mogłam się oderwać od lektury.

Zakończenie? Odpowiednie, szczęśliwe, smutne, takie jakie miało być. Jagnię prawidłowo potraktowało swoją Jagę, zrobiło dokładnie to, do czego było wychowane. Niektórzy zobaczą w tej historii wyłącznie wstrząsającą masakrę, ja widzę poemat utkany z wielu warstw. To działa. Brawo, pani Rose, jestem pod wrażeniem.