Kup książkę [edytuj książkę]

Bogumił Wiślanin

Bogumił Wiślanin przedstawia w sposób bardzo przejrzysty religię Słowian. Autor niezwykle szczegółowo prezentuje dawne wierzenia, wyobrażenia bogów, obchodzenie świąt, zwyczaje i kulty, jakie zachowywali poganie. Akcja rozgrywa się w czasach, kiedy na terenie dzisiejszego państwa polskiego zamieszkiwały plemiona. Rochala swoją opowieść osnuł na ukazaniu dwóch światów, wspólnie istniejących i uzupełniających się, ale jednocześnie wrogich sobie i odseparowanych. Jednym z nich jest świat ludzki, w którym rodzi się i żyje Bogumił. Drugi to świat prastarych słowiańskich bogów: Welesa, Nyi, Świętowita i innych pomniejszych, każdy z nich odpowiada za coś innego i inaczej oddziałuje na ananke śmiertelników. Bogumił odznacza się swoją przynależnością do obu tych światów, jest wybrańcem bogów. Cechuje się innością już od momentu poczęcia, które przy pomocy magii odbywa się podczas snu matki, snu zesłanego przez bogów. Zwiastuje to wielkie oczekiwania bóstw odnośnie jego osoby. Z pochodzenia rodowego jest synem wojewody, to z kolei upoważnia go do wykazywania się męstwem, wielkością, sprawiedliwością, niezbędnymi w codziennych obowiązkach przewodzenia wojom, rządzenia grodami, rozsądzania skłóconych, ustanawianie porządku. Rzucony w wir intryg bóstw i świat przepełniony nienawiścią i bólem ludzi, podejmuje próbę podołania wyzwaniom nań czekającym. Przy pomocy głównego bohatera autor kreśli historię o miłości, o wiedzy, a także o tym wszystkim, co zaliczyć można do kategorii człowieczeństwa. Cała powieść to barwny opis tradycji pogańskich, na jej kartach dowiadujemy się o sposobie celebracji świąt, odprawianiu żertwy i guseł. Dzięki nim czytelnik zapoznaje się z tradycją praojców i dowiaduje się o genezie współczesnych jemu zwyczajów. Obok opisów sumiennie rysujących słowiańskie zwyczaje, kulty, pojawiają się dokładnie scharakteryzowane postacie bogów pogańskich i demonów, dodatkowo osobno zamieszczone są mity słowiańskie - o stworzeniu świata i opowiadania o demonach.
[edytuj opis]

Przeczytaj książkę

[dodaj cytat]

Popularne cytaty

"Wodniki, wiła czy mamuna wejść do tego świata nie mogą, bo to oznaczałoby, że wchodzą do nawii. A przecież nie przeżyli życia ani nie zamknęli go, dając nowe. Wiedzą tylko, jak się rośnie, wschodzi, pnie się do góry. Nie znają jednak dojrzałości i obce im jest dawanie owoców. Zdają sobie z tego sprawę, gryzie ich więc gwałtowna zawiść o wszystko na świecie, co może dojrzeć. Czas więc odgrodzić ich od tego, co lada dzień zacznie dojrzewać, aby nie zgniło od nadmiaru wody. Ich świat odsunie się teraz od ludzi, pól, łąk do lasów i bagien. I nawet woda, której ludzie używają, nie będzie ich światem aż do następnej wiosny. Niedługo zapłoną ognie, których blask i iskry wygonią wodne duchy na skraje pól. Tam zatrzymają je małe, plecione z czarnego bzu i rozchodnika wianki. Zezłoszczą się, ale ich złość będzie bez mocy czynienia zła. Być może złagodzi ją krew ofiar. [RBW, s. 99]"
Dodał: idalia Dodano: 12 XII 2011 (ponad 5 lat temu)
0 0


"Toteż nadszedł czas, żebyś pomógł mi zaprowadzić ład w całym kraju. W całym, a nie w jednym opolu! Chcę, żeby taki porządek jak u ciebie był wszędzie! Bez niepotrzebnego wywyższania jednych bogów nad drugich, bez przesadnych ofiar czy obrzydliwej rozpusty! Bez nienawiści. Chcę, żeby każdy z ludzi mógł pojąć całą wiarę, żeby woje nie znieważali Wołoszyna, a kmiecie Żmija. Żeby nie były to głupie gusła bab i dziecinnych starców… Wiara ma ludzi krzepić, jednoczyć. Tak, jak jest jeden kniaź, ma być jedna wiara… Zawsze, gdy tu przyjeżdżam, spotykam ludzi z całego kraju. Są tacy, co próbują cię naśladować, uczą się na pamięć twoich słów… Tym razem nie pozwolę ci stać z boku! Pojedziesz w kraj, nauczać! Ja ci pomogę. [RBW, s. 245]"
Dodał: idalia Dodano: 12 XII 2011 (ponad 5 lat temu)
0 0


"Zauważ, że kres świata, którego porządku i praw strzeże z tak doskonałą, a nawet pokazową uczciwością, ma być dziełem jego stwórcy. W nich wszystkich właśnie to jest najbardziej przerażające dla ludzi – pragnienie niszczenia własnych dzieł. Dzieło wiecznotrwałe jest dla nich niemożliwe, piękno i miłość muszą nieść w sobie cierpienie. Nigdy nie są syci cudzego bólu. Dlatego lękam się o ciebie. Im bardziej kogoś lubią, tym nienawistnej potrafią go potraktować… A przemądrzały Weles szarpie się, choć może być swymi zmysłami wszędzie tam, gdzie zechce – zaśmiał się drwiąco – Zna wszystkie odpowiedzi, ale tylko na te pytania, które kto inny mu zada… [RBW, s. 76]"
Dodał: idalia Dodano: 12 XII 2011 (ponad 5 lat temu)
0 0

[dodaj temat]

Dyskusje o książce

Do tej książki nie założono jeszcze ani jednego tematu dyskusji.
[dodaj komentarz]

Komentarze czytelników

Do tej książki nie dodano jeszcze ani jednego komentarza.

Komentarze użytkowników Facebooka

[edytuj informacje]O książce

Wydawnictwo: Świat Książki
Rok wydania: 2005
ISBN: 83-7391-887-6
Ocena: 4.16
Liczba głosów: 3
Oceń tę książkę:

Kto dodał książkę do bazy?

Dodał: piernik
22 I 2011 (ponad 6 lat temu)

[edytuj tagi]Tagi

Możesz dodawać nowe lub edytować istniejące tagi opisujące książkę. Pamiętaj tylko, że tagi powinny być pisane małymi literami oraz być dodawane pojedynczo:

Czytelnicy

Pokaż osoby, które tę książkę:

Przeczytały Planują przeczytać
Lubią Teraz czytają